mooi

daily affirmation

pechvogel

Afgelopen woensdag 3 weken geleden hadden we open avond op school. B ik ging tussendoor even naar de huisarts voor de diabetes controle. Omdat ikn te b vroeg was een het zonnetje lekker scheen, dacht ik even op een bankje in het zonnetje een Vietnamese loempia te eten.. mijn huisarts zit nl recht tegenover het winkelcentrum.

De eerste hap was veel te heet en ik zette de loempia naar me neer en slikte de hap toch door. Het volgende wat ik weet is dat ik hierover op de grond lag en om mij heen geroepen werd kijk dat bloed.

Iemand belde 112 ( ik had zelf nog zoiets van help je overeind dan hobbel ik wel naar de huisarts) en op mijn verzoek om de school. 

Er kwam een collega gelijk naar me toe. Een andere collega, die toevallig ook daar was in dat winkelcentrum is snel naar school teruggereden en heeft gezorgd dat mijn tas en had mee kwamen met de collega die naar het ziekenhuis reed achter de ambulance auto aan. 

Duurde nog vrij lang voordat die ambulance auto er was en doordat ik bloedverdunners slik, hoef het bloeden als een rund.

Uiteindelijk meegenomen naar de SEH, waar ik eerst in een kleine trauma zat, naar door mijn hartklep operatie in een grote moest omdat mijn hart gemonitord moest worden 

Enfin zo een 3 uur later was ik eigenlijk gehecht, inmiddels was de collega afgelost door zoonlief (collega had hem gebeld), was ik voorzien van een infuus basis, was er bloed voor suikerwaardes en andere zaken en was ik gehecht. Toen kon ik naar de hartafdeling want I moest 24 uur aan de monitor blijven.

Inmiddels had Robbert jongste gevraagd om spullen te verzamelen en buurman in ze te brengen en hem dan mee te nemen naar mijn huis, zodat hij voor Olli kon gaan zorgen. De stand van zaken, 6 hechtingen, voorhoofd, zijkant of een neus. Flink blauw en pijnlijk, hersenschudding en hele pijnlijke voeten.

De 24 uur aan de monitor werden er meer, nachtje erbij en een hart echo. 

Aan mijn hart lag het niet, hier ze voor de zekerheid nog wel een 24 uurs monitoring thuis willen doen. 

De theorie was/is dat dit het verbranden van mijn slokdarm, mijn bloeddruk enorm gedaald is en dat ik daardoor out ben gegaan. 

Vrijdags dus haar huis, weekje thuis gebleven en toen weer halve dagen aan het werk. 

Afgelopen dinsdag, dus na bijna 3 weken naar de huisarts, omdat mijn rechtervoet nog zo zeer deed. 

Die was verbaasd dat er en geen fotos van de voet waren gemaakt en geen CT scan van mijn hoofd. 

Huisarts stuurde me dus door voor fotos, die vandaag gemaakt konden worden 

Zowel röntgen laborant als orthopeed als gips meester vroegen zich af waarom er nu pas fotos gemaakt werden en niet op de SEH.

Resultaat, een breuk, wat ik dus ruim 3 weken op door gehobbeld heb. 

Orthopeed wilde 3/4 weken gips en niet lopen, en dan daarna nog 3/4 weken loop gips. Gips meester was het daar

niet meer eens en opteerde voor een Walker. 

Die keuze beviel mij ook beter, dus nu 3/4 weken met de Walker, zo veel mogelijk rust en voet hoog. 

Nu maar eens bedenken of het zin heeft om een klacht in te dienen bij het ziekenhuis.

terugblik

zo waar

zou het?

zo waar

Ik was altijd de veilige haven. Ik was degene waar anderen konden aanmeren wanneer hun eigen storm te groot werd. Ik ving iedereen op, droeg ze allemaal en ik luisterde. Ik hield iedereen boven water, ook als ik zelf kopje onder dreigde te gaan. Niemand vroeg zich ooit af of ik wel bleef drijven, het leek vanzelfsprekend dat ik er was. En dus bleef ik, altijd.

Ik leerde te glimlachen terwijl ik vanbinnen leegliep. Ik paste me aan en ik slikte mijn woorden in. Ik voelde stemmingen nog voor ze uitgesproken werden en zorgde dat ik niet te veel vroeg. Alleen maar dit: ben ik genoeg als ik blijf geven?

Maar niemand zag dat ik langzaam verdween achter die glimlach. Niemand merkte dat mijn ogen hun glans verloren. Want wie vraagt er hoe het gaat met degene die altijd sterk lijkt? Degene die nooit klaagt, nooit weigert en nooit breekt?

Ik dacht dat dit liefde was: jezelf opofferen, je eigen grenzen uitwissen en je pijn verstoppen om de vrede te bewaren. Voor de angst om verlaten te worden en voor de hoop dat er ooit iemand zou zeggen: “Ik zie jou.”

Die woorden kwamen niet, dus bleef ik, in vriendschappen waar ik de schouder was maar nooit de stem. Op verjaardagen waar ik verdronk in oppervlakkigheid en in relaties waar ik mezelf langzaam kwijtraakte.

Tot mijn lichaam het niet meer trok. Tot ik wakker lag van alle gesprekken die ik nooit durfde voeren. Tot ik voelde dat ik trouw was geweest aan iedereen behalve aan mezelf.

En toen kwam het moment, een stille breuk diep vanbinnen. Een besef dat ik niet langer kon doorgaan, want blijven maakte mij kapot.

Ik stopte met pleasen en met uitleggen. Ik stopte met wachten op erkenning die nooit zou komen. Ik begon te kiezen voor mezelf. Niet uit egoïsme, maar omdat ik anders volledig zou verdwijnen.

Ik ontdekte dat “nee” zeggen gezond is en dat weggaan soms het meest liefdevolle is wat je kunt doen. Dat mijn energie geen bodemloze put is. En dat mensen die mij alleen vinden wanneer het hun uitkomt, mij nooit werkelijk gekozen hebben.

Dus ja, ik veranderde. Ik werd minder “lief”, minder altijd beschikbaar. En ja, eindelijk was ik vrij. Want echte liefde begint niet bij blijven passen in het verhaal van een ander. Echte liefde begint bij durven vertrekken, zodat je jezelf weer terugvindt.

En nu weet ik: ik hoef niet meer door anderen gezien te worden. Het enige wat telt, is dat ik mezelf niet meer oversla.