Ik was altijd de veilige haven. Ik was degene waar anderen konden aanmeren wanneer hun eigen storm te groot werd. Ik ving iedereen op, droeg ze allemaal en ik luisterde. Ik hield iedereen boven water, ook als ik zelf kopje onder dreigde te gaan. Niemand vroeg zich ooit af of ik wel bleef drijven, het leek vanzelfsprekend dat ik er was. En dus bleef ik, altijd.
Ik leerde te glimlachen terwijl ik vanbinnen leegliep. Ik paste me aan en ik slikte mijn woorden in. Ik voelde stemmingen nog voor ze uitgesproken werden en zorgde dat ik niet te veel vroeg. Alleen maar dit: ben ik genoeg als ik blijf geven?
Maar niemand zag dat ik langzaam verdween achter die glimlach. Niemand merkte dat mijn ogen hun glans verloren. Want wie vraagt er hoe het gaat met degene die altijd sterk lijkt? Degene die nooit klaagt, nooit weigert en nooit breekt?
Ik dacht dat dit liefde was: jezelf opofferen, je eigen grenzen uitwissen en je pijn verstoppen om de vrede te bewaren. Voor de angst om verlaten te worden en voor de hoop dat er ooit iemand zou zeggen: “Ik zie jou.”
Die woorden kwamen niet, dus bleef ik, in vriendschappen waar ik de schouder was maar nooit de stem. Op verjaardagen waar ik verdronk in oppervlakkigheid en in relaties waar ik mezelf langzaam kwijtraakte.
Tot mijn lichaam het niet meer trok. Tot ik wakker lag van alle gesprekken die ik nooit durfde voeren. Tot ik voelde dat ik trouw was geweest aan iedereen behalve aan mezelf.
En toen kwam het moment, een stille breuk diep vanbinnen. Een besef dat ik niet langer kon doorgaan, want blijven maakte mij kapot.
Ik stopte met pleasen en met uitleggen. Ik stopte met wachten op erkenning die nooit zou komen. Ik begon te kiezen voor mezelf. Niet uit egoïsme, maar omdat ik anders volledig zou verdwijnen.
Ik ontdekte dat “nee” zeggen gezond is en dat weggaan soms het meest liefdevolle is wat je kunt doen. Dat mijn energie geen bodemloze put is. En dat mensen die mij alleen vinden wanneer het hun uitkomt, mij nooit werkelijk gekozen hebben.
Dus ja, ik veranderde. Ik werd minder “lief”, minder altijd beschikbaar. En ja, eindelijk was ik vrij. Want echte liefde begint niet bij blijven passen in het verhaal van een ander. Echte liefde begint bij durven vertrekken, zodat je jezelf weer terugvindt.
En nu weet ik: ik hoef niet meer door anderen gezien te worden. Het enige wat telt, is dat ik mezelf niet meer oversla.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten